Doing what you’re doing while you’re doing it
We leven in een tijd waarin iedereen zichtbaar wil zijn.
We laten de hele wereld zien waar we zijn.
Met wie we zijn. Wat we doen. Wat we hebben.
Dus maken we van ons leven een voortdurende uitzending.
Iedereen wil gezien worden door iedereen.
Het is misschien wel de armste vorm van leven.
Voortdurend bezig zijn met hoe het eruitziet voor anderen.
En daardoor zelf niet volledig aanwezig zijn in wat je aan het doen bent.
Niet leven, maar uitzenden.
Terwijl je het moment beleeft, nadenken over de post.
Echt leven vraagt iets anders: jezelf volledig geven aan wat je doet.
Of, zoals Dusan Djukich het in zijn boek INNER STANCE omschrijft:
‘Doing what you’re doing while you’re doing it.’
Lees je een boek, dan lees je dat boek.
Eet je met vrienden, dan eet je met vrienden.
Lig je aan het strand, dan lig je aan het strand.
Ben je aan het werk, dan ben je aan het werk.
Zonder publiek. Zonder bewijs.
Zonder de behoefte om het vast te leggen.
Want momenten verliezen hun kracht zodra je ze begint te beleven door de ogen van een denkbeeldig publiek.
Mensen die werkelijk iets creëren, richten hun aandacht op creëren.
Ze zijn bezig met bouwen, bijdragen en hun leven te leven.
De magie zit in de ervaring zelf.
Niet in de zichtbaarheid ervan.
De vraag is daarom niet: wie ziet mij?
De vraag is: ben ik werkelijk aanwezig in mijn eigen leven?
Want uiteindelijk gaat het niet om gezien worden.
Het gaat om: ‘doing what you’re doing while you’re doing it.’
Rijksweg 4, Gulpen